Waarom veel vaders zichzelf verliezen (en het niet doorhebben)
- 6 jun
- 4 minuten om te lezen
De comfortabele leugen
Er is een uitspraak die ik de afgelopen jaren steeds vaker ben gaan horen.
"Zo is het nou eenmaal."
Op zichzelf is daar niets mis mee. Het leven zit vol dingen die je moet accepteren. Je wordt ouder, krijgt kinderen, neemt verantwoordelijkheden op je schouders en ontdekt dat niet alles maakbaar is. Dat hoort bij volwassen worden.
Maar ergens lijkt er iets mis te zijn gegaan.
Voor veel mannen is accepteren geen teken van volwassenheid meer. Het is een excuus geworden om op te geven.
Ik zie het overal om mij heen. Mannen die ooit ambitieus waren, zichzelf uitdaagden, sportten, plannen maakten en ergens voor stonden. Totdat ze vader werden, een huis kochten of een vaste baan kregen. Vanaf dat moment lijkt hun wereld langzaam kleiner te worden. Niet omdat het van iemand moet, maar omdat ze zichzelf zijn gaan vertellen dat het moet.
"Ja, sporten is nu lastig met de kinderen."
"Ja, die promotie komt later wel."
"Ja, ik zou graag weer iets nieuws leren, maar daar heb ik nu geen tijd voor."
Op papier klinken dat als logische verklaringen. In werkelijkheid zijn het vaak excuses die acceptatie bieden aan verslapping. Verhalen die we onszelf vertellen zodat we niet hoeven toe te geven dat we simpelweg gestopt zijn met groeien.
Wanneer middelmaat normaal wordt
Het gevaarlijke is dat veel mannen dit niet eens meer doorhebben.
Ze kijken om zich heen en zien hetzelfde gedrag bij anderen. Iedereen heeft het druk. Iedereen is moe. Iedereen heeft een reden waarom iets niet lukt. En wanneer je dat lang genoeg ziet, begint het normaal te voelen.
Daar zit volgens mij één van de grootste problemen van deze tijd.
Het gebrek aan voorbeelden. Het gebrek aan een sterke cultuur.
Veel mannen hebben niemand meer om zich heen die hen scherp houdt. Niemand die laat zien dat je vader kunt zijn én ambitieus. Dat je verantwoordelijkheid kunt dragen én jezelf kunt blijven ontwikkelen. Dat je je gezin op de eerste plaats kunt zetten zonder jezelf van de kaart te vegen.
Wanneer middelmaat de norm wordt, voelt middelmaat als succes.
Je hebt een baan.
Je hebt een huis.
Je hebt een gezin.
En toch knaagt er iets.
Omdat je diep van binnen weet dat je niet meer dezelfde man bent als tien jaar geleden en dat komt niet omdat je gegroeid bent, maar omdat je langzaam bent ingeleverd.
De prijs van opgeven
Veel mannen denken dat verantwoordelijkheid hetzelfde is als zelfopoffering.
Dat is een gevaarlijke gedachte.
Je gezin op de eerste plaats zetten betekent niet dat jij van de kaart moet verdwijnen. Toch lijkt dat precies wat er gebeurt. Mannen stoppen met investeren in hun gezondheid, hun ontwikkeling, hun sociale leven en uiteindelijk zelfs hun eigen geluk.
En dat blijft niet zonder gevolgen.
Langzaam verander je in een geest.
Een man die fysiek aanwezig is, maar geestelijk verdwenen.
Je gaat naar je werk.
Je komt thuis.
Je voert je taken uit.
Je doet wat er van je verwacht wordt.
Maar de man die ooit ergens voor stond, wordt steeds moeilijker terug te vinden.
Je relaties verliezen diepgang. Je herinneringen verliezen kleur. Je leeft van hoogtepunt naar hoogtepunt en noemt dat geluk. Een vakantie, een vriendenweekend of een zaterdagavond worden de enige momenten waarop je echt leeft.
De rest van de tijd ben je aan het overleven.
Uiteindelijk word je een product van je eigen gemakzucht.
Dat klinkt hard. Maar ik denk dat veel mannen precies begrijpen wat ik bedoel.
Eigenaarschap begint bij jezelf
Ik geloof dat iedere vader drie verantwoordelijkheden heeft tegenover zichzelf.
Geluk. Gezondheid. Een liefdevolle relatie. omdat je gezin daar direct de gevolgen van ervaart.
Een ongelukkige vader straalt dat uit.
Een ongezonde vader straalt dat uit.
Een man die zijn relatie verwaarloost straalt dat uit.
Veel mannen wachten op motivatie om iets te veranderen. Maar motivatie is onbetrouwbaar. Motivatie laat je ergens aan beginnen. Eigenaarschap en discipline zorgen ervoor dat je iets afmaakt.
Eigenaarschap betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor het gedrag dat je zelf vertoont.
Niet voor wat de wereld doet.
Niet voor wat andere mensen doen.
Voor jezelf.
Voor de keuzes die jij maakt.
Voor de standaard die jij accepteert.
De vraag die iedere vader zichzelf moet stellen
Ik ben verre van perfect.
Ook ik heb momenten gehad waarop ik dacht: laat maar.
Het verschil is dat ik weet wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik belangrijk vind. Daarom blijf ik mezelf uitdagen, ook wanneer dat schuurt. Niet omdat dat altijd leuk is, maar omdat stilstand uiteindelijk een veel hogere prijs heeft dan inspanning.
Misschien is dat de vraag die iedere vader zichzelf eens moet stellen.
Heb ik mijn situatie geaccepteerd?
Of heb ik mezelf opgegeven en noem ik dat acceptatie?
Want uiteindelijk geloof ik één ding:
Een sterke man past zijn omgeving aan om zichzelf te blijven.
Een zwakke man past zichzelf aan om niet op te vallen.
Herkenbaar?
Als dit artikel iets bij je losmaakt, ben je waarschijnlijk niet de enige.
Bekijk hoe andere mannen en vaders binnen Manthos werken aan richting, verantwoordelijkheid en persoonlijke groei.
Opmerkingen