Waarom je vastloopt in het leven terwijl je weet dat er meer in je zit.

Inleiding

Je staat met een paar gasten.

Biertje in de hand. Iemand begint over vroeger.

“Weet je nog toen…”

Iedereen lacht. Even voel je het weer. Die scherpte. Die energie. Dat gevoel dat alles nog open lag en dan valt het stil.

Niemand zegt het hardop, maar iedereen voelt het.

We gaan weer door. Werk. Gezin. Verplichtingen.

Alsof dat stuk van jezelf iets is wat alleen nog in herinneringen mag bestaan.

Waar het schuurt

Wat mij opvalt aan mannen…

Is niet dat ze niets willen. Integendeel.

Ze willen juist wél. Alleen… ze houden hun mond.

Als het echt gaat over wat ze denken, wat ze willen, waar ze naartoe willen dan trekken ze zich terug.

Niet omdat ze niets te zeggen hebben.

Maar omdat ze niet serieus genomen willen worden. Of omdat ze bang zijn dat het er toch niet uitkomt.

Dus wat doen ze?

Ze passen zich aan.

Ze nemen verantwoordelijkheid. Ze zorgen voor anderen. Ze zetten zichzelf op de tweede plek en langzaam gebeurt er iets.

Je raakt jezelf kwijt zonder dat je het doorhebt.

Waarom mannen vastlopen in het leven

Je zegt tegen jezelf dat het goed is zo.

En ergens klopt dat ook.

Je hebt je zaken op orde. Je doet wat er van je verwacht wordt.

Maar als je eerlijk bent…

Dan weet je:

Dit is het niet.

Er zit meer in je. Alleen het komt er niet uit.

Niet omdat je het niet kan.

Maar omdat je jezelf geen ruimte meer geeft.

Mijn eigen moment

Ik heb daar zelf ook gezeten het voelde als een keuze.

Of ik kies voor mezelf. Of ik kies voor mijn verantwoordelijkheden.

Dat was hoe ik ernaar keek tot ik door kreeg dat dat complete onzin was.

Je hoeft niet te kiezen.

Je moet leren combineren.

Toen dat kwartje viel, veranderde er iets.

Ik kreeg rust. Richting. Meer acceptatie met mezelf.

Maar ook iets anders…

Die drang bleef.

Altijd gehad. Ik noemde het de jacht naar grootsheid.

Tot ik besefte dat die “grootsheid” nergens ligt te wachten.

Er is geen eindpunt elke stap die je zet, verandert de situatie. Nieuwe inzichten → nieuwe doelen.

En precies daar gaat het mis bij veel mannen.

Ze stoppen met bewegen.

Ze blijven hangen in een fase…en stellen geen nieuwe doelen meer.

Wat je mist (en wat niemand zegt)

Het ligt niet aan discipline... dat is wat iedereen roept maar het klopt niet.

Het ligt aan je omgeving.

Je hebt mannen nodig om je heen die:

• met je meedenken

• je aanspreken

• je niet laten wegkomen met excuses
  

Niet om je af te branden.

Maar om je scherp te houden.

Sinds ik dat heb…

Merk ik dat alles verandert.

Je krijgt andere gesprekken. Andere kansen. Andere ideeën.

En misschien nog belangrijker:

Je voelt dat je niet alleen bent.

De realiteit

Steeds meer mannen leven op deze manier.

Aan de buitenkant lijkt alles te kloppen.

Werk. Structuur. Verantwoordelijkheid.

Maar van binnen wringt het.

We praten minder echt met elkaar. We delen minder. We houden dingen binnen.

Dat is geen zwakte dat is wat er gebeurt als je geen omgeving hebt waar dat wél kan en dat vreet langzaam aan je.

De confrontatie

Laat ik hem simpel houden.

Dit wil je niet horen.

Maar je moet het wel horen.

Als er niemand in je omgeving is die je aanspreekt…

Dan blijf je precies waar je bent.

Dan kun je blijven nadenken. Blijven plannen. Blijven wachten.

Maar er verandert niks.

Niet omdat je niet kan.

Maar omdat niemand je dwingt om eerlijk te zijn naar jezelf.

Afsluiting

Je hoeft het niet alleen te doen.

Maar dat betekent niet dat iemand het voor je gaat doen.

Je moet zelf de keuze maken.

Om uit je eigen cirkel te stappen. Om jezelf in een andere omgeving te plaatsen.

Zoek die mannen.

Niet om een biertje mee te drinken. Maar om beter te worden.

Om vooruit te gaan.

Om weer te voelen dat er beweging in zit.